मुंबई ते लंडन केवळ दहा आठवड्यात: या ७३वर्षीयांने रस्तेमार्गे सफर केली १९ देशातून!

मुंबई ते लंडन केवळ दहा आठवड्यात: या ७३वर्षीयांने रस्तेमार्गे सफर केली १९ देशातून!

 अलिकडेच बद्री बलदवा यांनी लंडनची स्वारी रस्त्याने १९ देशातून सफर करून पूर्ण केली, त्यांना त्यांच्या बीएमडब्ल्यूएक्स५ मधून त्यासाठी ७२ दिवस लागले. यातून त्यांनी हेच दाखवून दिले की, जग पहायचे असेल तर या रस्त्यानेच, सारे धोके पत्करून! परंतू खरे आश्चर्य तुम्ही त्यावेळी व्यक्त कराल की, ही सफर त्यांनी वयाच्या ७३व्या वर्षी आणि आपल्या धर्मपत्नी आणि दहा वर्षांच्या नातीसोबत पूर्ण केली आहे. यातून त्यांच्या या सफरीचा सार थरार आणि मौज दोन्हीची कल्पना आपणांस करता येवू शकेल. त्यांच्या महत्वाकांक्षा आणि जिद्दीच्या तसेच जिगरबाजपणाच्या गुणांचे तुम्हाला कौतूक वाटेल. धाडसी प्रवासी, बद्री यांना त्यांच्या पारपत्रावर ६५ देशांचे व्हिसा शिक्के आहेत याचा अभिमान आहे.

हे सारे सुमारे सात वर्षापूर्वी सुरू झाले, ज्यावेळी हे जोडपे लंडनहून मुंबईला हवाईमार्गे परत येत होते, बद्री यांना इच्छा झाली की, या मार्गावर प्रेक्षणीय काय आहे ते भटकत यावे आणि जवळून पहावे. व्यवसायाने पोलाद निर्यातदार आणि लेखा परिक्षक असलेल्या बद्री यांनी सक्रीयपणे याबाबत विचार करण्यास सुरूवात केली, मात्र त्यांच्या या तीन खंडातील रस्ते मार्ग करायच्या प्रवासाच्या कल्पनेला घरातील कुणी गंभीरतेने घेतले नाही. मात्र ते हटले नाहीत आणि वर्षभराच्या तयारीनंतर त्यांनी मार्च २०१७मध्ये मुंबईहून यात्रा सुरू केली.
या तिघांनी इफांळ येथे जावून तेथे आपल्या सहकारी आणि विदेशी मित्रांना सोबत घेतले. ते दररोज चारशे किमी प्रवास करत. एकदा मात्र त्यांनी एका दिवसात ९३० किमीचा मोठा ट्प्पा पार केला होता.
पूर्वोत्तर राज्यातून भारताची सीमा पार केल्यानंतर लगेचच बद्री यांनी फेसबूक वर लिहिले की, “ आम्ही सीमापार करत आहोत, शेवटी हे घडले आहे. आमच्यापैकी कुणालाच विश्वास बसत नाही की आम्ही भारताची सीमा ओलांडून कारने निघालो आहोत.आज आमचा प्रवास युरोपच्या दिशेने सुरू झाला आहे.”

खडतर विदेशी प्रवास हा काही त्यांना नेहमीचा नव्हता, आणि हा काही त्यांचा रस्तेमार्गे पहिलाच प्रवासही नव्हता. तीस वर्षांपूर्वी त्यांनी मुंबई ते बद्रीनाथ असा प्रवास केला होता. त्यांनी बेटांवरूनही प्रवास केला होता, आणि ९० अंश उत्तरेला जाणारे पहिलेच भारतीय प्रवासी असल्याचा दावा देखील ते करतात.
या यात्रेतील अनुभव कथन करताना त्यांनी काही वृत्तपत्राना सांगितले की, “ आम्ही याच समजाने निघालो होतो की चीन आणि रशियातील लोक भारतीय असल्याने आमचे काही स्वागत करणार नाहीत. मात्र आमचे सा-या ठिकाणी स्वागतच झाले.”

ही यात्रा सा-या ठिकाणी सुकरच झाली अपवाद होता तो काही देशात राहण्याची व्यवस्था व्हावी यासाठी हॉटेल मिळाले नाहीत किंवा काही ठिकाणी सुरक्षेचा धोका पत्करावा लागला. मात्र सा-या देशांत त्यांना महत्वाचे काय दिसले असेल तर, नागरी जबाबदारीचे भान आणि स्वच्छता हेच होय.
जरी हे जोडपे आता त्यांच्या नव्या यात्रेची योजना तयार करत असले तरी, बद्री यांची खरी इच्छा त्यांच्या पत्नी सोबत अंतराळात चालत जाण्याचीच आहे!



 Ravi Bhosale

आपण 71व्या स्वातंत्र्यदिन साजरा केलो परंत

आज आपण 71व्या स्वातंत्र्यदिन साजरा केलो परंतु या भारतामध्ये अजून ही विचाराची गुलामगिरी आहे.....तुमी प्रकट पणे विचार व्यक्त केला की, ही व्यवस्था तुमाला स्वाभिमानाने नीट जगू देत नाही

आम्ही 150 वषँ ची गुलामगिरी सहन केली परंतु आज माञ चिञ वेगळे आहे.....या भारत देशात दोन प्रकाराचे लोक आहेत एक ज्याचे हातावर पोट आहे आणि दुसरे ज्याचे पोटावर हात आहे....ही परिस्थिती आहे....तरी आपण स्वातंत्र्य आहोत का???हा एक चिंता नव्हे तर चिंतन प्रश्न आहे....सहित्यरत्न आण्णाभाऊ म्हणतात," ये आज़ादी झूठी है! आज भी देश की जनता भूखी है!!!  हे वास्तविक रूप आहे आजच्या स्वातंत्र्यदिनाचे..................

Source : achiseekh.com

कपड्यांवरून किंवा बाह्य रुपावरून त्याची पारख करायची घातक सवय

अमेरिकेतील जगप्रसिद्ध हॉर्वर्ड विद्यापिठाच्या प्रेसिडेन्टना भेटण्यासाठी म्हणून एक वृद्ध जोडपे अपॉईमटमेन्ट न घेता भेटायला आले. त्या जोडप्याचा वेश नुसताच साधा नव्हता तर गबाळा पण होता. म्हातारबाईंनी घातलेला फ्रॉक अगदी साधा, चुरगळलेला आणि थोडासा मळलेला हेता. तर म्हातारबुवांनी घातलेला सूट पण घरी शिवलेली, ढगाळ, गबाळा आणि इस्त्री न केलेला होता. प्रेसिडेन्टच्या केबिनबाहेर पॉश काऊंटरवर बसलेल्या सेक्रेटरीकडे ते जोडपे आले.

‘आम्हाला प्रेसिडेन्ट साहेबांची फक्त दहा मिनिटेच भेट हवी आहे! मिळेल का?’ त्या आजीबाईंनी नम्रपणे विचारले.

त्या जोडप्याचा तो गबाळा अवतार बघून ती सेक्रेटरी थोडीशी नाराज झाली. तिला वाटले हे एक गरीब जोडपे आहे. एकतर भीक मागायला, म्हणजे डोनेशन मागायला आले असेल किंवा मुलाच्या फींमध्ये सवलत मागायला आले असेल. अशा लोकांना कसे टोलवायचे हे तिला चांगलेच ठाऊक होते.

‘प्रेसिडेन्ट साहेब सध्या कामात आहेत! ते लगेच भेटू शकणार नाहीत!’ तिने उर्मटपणे सांगीतले. तिला वाटले तिच्या या उत्तराने ही ब्याद एकदाची टळेल.

‘ठीक आहे! आम्ही वाट बघू! पण त्यांना भेटूनच परत जाऊ!’ त्या आजी नम्रपणे म्हणाल्या आणि ते जोडपे तेथे ठेवलेल्या सोफ्यावर जाऊन बसले.

प्रेसिडेन्ट साहेब खरच बिझी असावेत. दोन चार वेळा ते केबिनच्या बाहेर आले. त्यांनी ऊंची सूट घातला होता, पायात चकचकीत बूट होते, चेहेर्याहवर अधिकाराचा रुबाब होता. त्यांनी त्या म्हातार्याि जोडप्याकडे पाहिले न पाहिल्यासारखे केले पण त्यांची काही दखल घेतली नाही. बघता बघता दिवस संपायला आला. संध्याकाळ व्हायची वेळ आली. तरी सुद्धा ते वृद्ध जोडपे बसूनच होते. शेवटी त्या सेक्रेटरीलाच दया आली असावी.

‘ते वृद्ध जोडपे सकाळपासून तुम्हाला भेटायची वाट बघते आहे. तुम्ही त्यांना पाच मिनीटे तरी भेटावेत’ सेक्रेटरीने प्रेसिडेन्टला सांगीतले. प्रेसिडेन्टला घरी जयची घाई होती तरी पण केवळ पाच मिनिटेच भेटायला ते एकदाचे तयार झाले!

‘काय काम आहे?’ प्रेसिडेन्ट साहेब केबिनच्या बाहेर आले आणि त्या वृद्ध जोडप्याला विचारू लागले. चेहेर्यासवर बर्यानपैकी नाराजी हेतीच.

‘हे पहा! आमचा एकुलता एक मुलगा काही वर्षांपूर्वी या विद्यापिठाचा स्टुडन्ट होता. आता दुर्दैवाने तो नाही. विद्यापिठाच्या आवारात त्याचे एखादे स्मारक असावे असे आम्हाला वाटते. म्हणून आम्ही तुम्हाला भेटायला आलो!’ ती वृद्ध महिला नम्रपणे म्हणाली

‘स्मारक? कसले स्मारक? म्हणजे तुम्हाला ईथे त्याचा पुळा वगैरे उभारायचा आहे काय? ते शक्य नाही.  आम्ही जर मृत पावलेल्या प्रत्येक माजी विद्यार्थ्याचा पुतळा येथे उभारू लागलो तर आमच्या युनिव्हर्सिटिचे स्मशान व्हायला वेळ लागणार नाही!’ प्रेसिडेन्ट साहेब काहिश्या वैतागानेच म्हणाले.

‘नाही नाही! तसे नाही!’ त्या आजीबाई परत बोलू लागल्या, ‘आम्हाला येथे त्याचा पुतळा वगैरे उभारायचा नाही. त्याचे स्मारक म्हणून तुमच्या विद्यापीठाला एखादी चांगली ईमारत वगैरे बांधुन देण्याचा विचार आहे!’

त्या आजीबाईंच्या चुरगळलेल्या, मळक्या कपड्यांकडे बघून प्रेसिडेन्ट साहेबांना हसूच आले.’ ईमारत? ईमारत बांधायला किती पैसे लागतात ठाऊक आहे का? तुम्हाला म्हणून सांगतो. या विद्यापिठाच्या कॅम्पसमधील ईमारती बांधायला आम्हाला 75 लाख डॉलर्स लागले!’ प्रेसिडेन्ट साहेब सांगत असतातना या जोडप्याच्या खिशात 75 डॉलर्स तरी असतील की नाही याची त्यांना खात्री वाटत नसावी असा त्यांचा चेहेरा होता.

‘युनिव्हर्सिटी काढायला एवढेच पैसे लागतात?’ त्या आजीबाई हळूच त्या म्हातारबुवांच्या कानात कुजबुजल्या. प्रेसिडेन्ट साहेबांचे आभार मानून मिस्टर आणि मिसेस लेलॅन्ड स्टॅनफोर्ड नावाचे हे वृद्ध जोडपे तेथून बाहेर पाडले. पुढे ते कॅलिफोर्निया राज्यातील पालो आल्टो या गावी आले आणि स्वतःच्या मुलाच्या नावाने युनिव्हर्सिटी चालू केली. हीच आहे जगप्रसिद्ध स्टॅनफोर्ड युनिव्हर्सिटी!

आज स्टॅनफोर्ड युनिव्हर्सिटी ही जगातील नंबर एकची युनिव्हर्सिटी म्हणून ओळखली जाते. 8180 एकर जमीनीवर या युनिव्हरसिटिचा पसारा पसरला आहे. या युविव्हर्सिटिचे वार्षिक बजेट भारत सरकारच्या वार्षिक बजेटच्या तिपटीहून जास्त असते. जगात सगळ्यात जास्त ‘नोबेल लॉरिएट्स’ (नोबेल पारितोषिक विजेते) या युनिव्हर्सिटीसाठी काम करतात. आज या युनिव्हिसिटीत 32 नोबेल लॉरियटस प्रोफेसर म्हणून काम करत आहेत.

अनेक जणांना माणसाची पारख ही त्याच्या कपड्यांवरून किंवा बाह्य रुपावरून करायची सवय असते. पण अनेकदा ही सवय घातक ठरते. पॉश किंवा फॅशनेबल कपडे घालणारा माणूस हा खर्याण अर्थाने    श्रीमंत किंवा चांगल्या कॅरॅक्टरचा असतोच असे नाही. तसेच सामान्य कपडे घालणारा, सामान्यपणे रहाणारा माणुस हा गरीब, दळिद्री किंवा ‘लो कॅरॅक्टर’चा असतो असेही नाही. अनेक वेळा आपण माणसाच्या कपड्यांवरून किंवा बाह्य रुपावरून चुकीची पारख करतो आणि एखादा चांगला मित्र, हितचिंतक किंवा गि-हाईक हातचे घालवून बसतो.

माणसाच्या

कपड्यांवरून किंवा बाह्य रुपावरून त्याची पारख करायची घातक सवय, असल्यास, ती सोडून द्या!

अर्थात असे करायचे की नाही हे तुमचे तुम्ही ठरवा!

आपल्याला नक्की काय हवंय?

एक अमेरिकन माणूस मेक्सिकोत सुटीवर जातो.
एका छोट्या शांत गावात. गावात एक सुंदर
झुळझुळती नदी असते. त्यात एक तरुण नावाडी
रोज दिसतो. मासेमारी करत असतो. शांत बसलेला
असतो.

एका दुपारी अमेरिकन त्या तरुणाला विचारतो, ‘‘हे
इतके सुंदर मासे पकडायला तुला किती वेळ
लागला?’’

तो मुलगा म्हणतो, ‘‘लागले असतील काही तास.’’

‘‘पण मग तू रोज काहीच तास का काम करतोस.
जास्त काम कर, जास्त मासे पकड.’’ - अमेरिकन
त्याला सांगतो.

‘‘पण हे एवढे मासे पुरेत. माझं आणि माझ्या
घरच्यांचं भागेल तेवढय़ात, मग जास्त पकडून काय
करू?’’ - तो तरुण विचारतो.

‘‘ते ठीक आहे, पण बाकीच्या वेळेचं तू करतोस
काय?’’

‘‘मी मस्त झोप काढतो. माझं छोटं मूल आहे,
त्याच्याशी खेळतो. बायकोबरोबर फिरायला जातो,
गप्पा मारतो. गावात चक्कर मारतो. मित्रांना भेटतो.
मस्त गप्पा होतात. सुख-दु:ख समजतात. कधीकधी
मी गिटार वाजवतो, गातो. चांदणं पाहतो.’’

हे सगळं ऐकून अमेरिकन वैतागतो. म्हणतो,

‘‘माझ्याकडे बघ, मी हार्वर्डमधून एमबीए केलं
आहे. मी उत्तम बिझनेस मॉडेल बनवून देऊ शकतो.
मी तुलाही एक मॉडेल बनवून देतो. एकदम फुकटात.
फक्त तुला रोज सकाळी लवकर मासेमारीला जावं
लागेल आणि बराच जास्त वेळ काम करावं लागेल.
मग म्हणजे तू जास्त मासे पकडून आणशील, ते
विकून तुला जास्त पैसे मिळतील.

मग तू मोठी बोट
विकत घेऊ शकशील! म्हणजे अजून जास्त मासे
पकडता येतील, त्यातून अजून जास्त पैसे मिळतील.
मग आणखी एक बोट घेशील, मग अजून जास्त मासे,
मग अजून एक बोट. बघ इमॅजिन करून बघ!’’

स्वत:च्याच बिझनेस प्लॅनवर खूश होत अमेरिकन
एक्सपर्ट बोलत होता.

मग अजून एक्साईट होऊन म्हणाला, ‘‘एखादा ट्रकच
घे मग, डायरेक्ट शहरात मासे पाठव. काही मासे तर
तू एक्सपोर्टही करू शकशील. काय सांगावं, तू एक
दिवस हे छोटं मेक्सिकन खेडं सोडून, थेट अमेरिकेत
लॉस एंजेलिस, न्यू यॉर्क सारख्या शहरात जाऊन
राहशील. एक मोठा उद्योगपती होशील. बघ ना बघ,
केवढी मोठी स्वप्न तुझी वाट पाहत आहेत.’

हे सारं ऐकून थक्क झालेला मेक्सिकन तरुण म्हणाला,

‘‘पण हे सारं घडायला साधारण किती वेळ लागेल?’’

‘‘तू खूप मेहनत केलीस, तर १५-२0 वर्षांत हे स्वप्न
पूर्ण होऊ शकेल!’’

‘‘आणि मग पुढे?’’

‘‘मग पुढे काय, तू तुझ्या कंपनीचे शेअर्स विक,
अजून श्रीमंत हो.’’

‘‘पण त्या पैशाचं मी करू काय?’’

‘‘मस्त रिटायर्ड हो, काम कमी कर! एखादं नदीकाठी
फार्म हाऊस घे, जिथं तुला शांतपणे राहता येईल,
उशिरापर्यंत झोपता येईल, गिटार वाजवता येईल,
गाता येईल, सुखानं राहता येईल!’’

मेक्सिकन तरुण म्हणाला, ‘‘मग आत्ता मी काय
करतोय?’’
***
😝😝😝

मुद्दा काय, जरा स्वत:लाच नीट विचारा की,
आपल्याला नक्की काय हवंय? कशासाठी चाललीये
ही तगमग? काय सांगावं, जे तुम्हाला हवं, ते
तुमच्या हाताशी, तुमच्या जवळ असेल, पण कदाचित
तुम्हालाच ते दिसत नाही.

त्यामुळं प्लीज एकदा
विचारा स्वत:ला, मला नेमकं काय हवंय!!

एका माणसाचं निधन होतं..

एका माणसाचं निधन होतं..

हे त्याच्या लक्षात येतं जेव्हा साक्षात भगवंत हातात एक गाठोड़ घेऊन त्याच्या समोर प्रगटतात.

भगवंत आणि त्या माणसामधील संवाद...

भगवंत -
वत्सा, चल आधीच उशिर झालाय !

माणूस -
पण देवा मला तर तुम्ही फार लवकर आणलंत. मला आणखी खुप काही करण्याची इच्छा आहे.

भगवंत -
माफ कर, अगोदर च फार उशीर झाला आहे.

माणूस -
पण भगवंता, ह्या गाठोडयात काय आहे ?

भगवंत -
जे आहे ते तुझंच आहे !

माणूस -
माझं म्हणजे माझ्या वस्तू, कपडे पैसे.....???

भगवंत -
ते काही नाही कारण त्या सर्व भुतलाशी संबंधित आहेत.

माणूस -
माझ्या आठवणी ?

भगवंत -
त्या काळाशी संबंधित आहेत.

माणूस -
माझं कर्तृत्व...?

भगवंत -
नाही ते परिस्थितीशी संबंधित आहे.

माणूस -
माझे मित्र आणि परिवार..?

भगवंत -
नाही वत्सा ते तर तुझ्या प्रवासातील सोबती होते..

माणूस -
माझी पत्नी व मुलं..?

भगवंत -
ते तर तुझ्या हृदयात आहेत.

माणूस -
मग माझं शरीर आहे का त्या गाठोडया मधे???

भगवंत -
नाही, नाही ते तर राख झालं..

माणूस -
मग नक्की माझा आत्मा असेल.....

भगवंत -
वत्सा तु परत चुकलास तुझा आत्मा तर माझ्याशी संबंधित आहे...

माणसाच्या डोळ्यातून आता तर अश्रु ओघळतात.

त्याने भगवंताच्या हातातून ते गाठोडं घेतलं आणि मोठ्या आशेने उघडून बघितलं तर काय .......

रिकाम होतं ते...

निराश होऊन डोळ्यातील अश्रु पुसत

माणूस -
म्हणजे माझं स्वता:चं काहीच नाही ?

भगवंत -
अगदी बरोबर, तुझ्या मालकीच कधीच काही नव्हतं.

माणूस -
मग त्या सगळ्याचा अर्थ काय ??

जीवन हे क्षणभंगुर आहे..

फक्त. जगा..
प्रेम करा..
माणसं जोड़ा...

संभाजीराजेंच्या पाठवुराव्यातून प्राचीन व वारसा वास्तू संदर्भात पंतप्रधानांनी घेतला ऐतिहासिक निर्णय...

संभाजीराजेंच्या पाठवुराव्यातून प्राचीन व वारसा वास्तू संदर्भात पंतप्रधानांनी घेतला ऐतिहासिक निर्णय... लवकरच देशभरात अंमलबजावणी सुरु..... (हे कार्य जरूर शेअर करा....)

प्राचीन व वारसा वास्तू (संरक्षण) कायदा, १९५८नुसार (Ancient Monuments and Archaeological Sites Remains Act, 1958) घोषित केलेल्या संरक्षित वास्तूंच्या परिसरामध्ये कोणत्याही स्वरूपाचे बांधकाम करण्यास निर्बंध सध्या देशात आहेत.

या सरसकट निर्बंधांमुळे केंद्र सरकारची सार्वजनिक हितांची अनेक अत्यावश्यक व उपयुक्त कामे करण्यास अडथळा निर्माण झाल्याचे निदर्शनास आले. त्यामुळे कायद्यामध्ये बदल करून अत्यावश्यक स्वरूपाची बांधकामे करण्याचा मार्ग मोकळा करण्यात आला आहे.   

मध्यंतरी संभाजीराजेंनी पंतप्रधानांना कोल्हापुरातील शिवाजी पुलाच्या तातडीच्या दुरुस्ती संदर्भात भेटले होते... त्या अनुषंगाने राजेंच्या पाठपुराव्याने देशातील सर्वच रखडलेल्या कामांना पंतप्रधानांनीं न्याय दिला....

प्राचीन आणि वारसा वास्तू (संरक्षण) कायदा, १९५८मध्ये बदल करण्याचा निर्णय केंद्रीय मंत्रिमंडळाने बुधवार, दि. १७ मे २०१७रोजीच्या बैठकीमध्ये घेतला. त्यासाठीचे दुरुस्ती विधेयक लवकरच संसदेमध्ये सादर केले जाईल.

वारसा वास्तूंच्या प्रतिबंधित परिसरामध्ये फक्त आणि फक्त, अत्यावश्यक सार्वजनिक हित लक्षात घेऊन अपवादात्मक परिस्थितीमध्ये बांधकामांना परवानगी देण्याचा अधिकार या दुरुस्तीमुळे केंद्र सरकारला मिळाला आहे.

केंद्रीय मंत्रिमंडळाने संमत केलेले बदल पुढीलप्रमाणे :

१)  कायद्याच्या कलम २ मध्ये सार्वजनिक हिताच्या कामांच्या (पब्लिक वर्क्स) नव्या व्याखेचा समावेश केला जाईल.

२)  कलम '२० ए' मध्ये आवश्यक ते बदल करून वास्तूंच्या प्रतिबंधित परिसरामध्ये केंद्र सरकारच्या कोणत्याही विभागाला अथवा खात्याला केंद्र सरकारची परवानगी घेऊन बांधकाम करता येईल.

३)  कलम २० ('आय') मध्ये ('ईए') हे नवे उपकलम घातले जाईल.

              पार्श्वभूमी

कोल्हापूरात शिवाजीपूल म्हणजे जिव्हाळ्याचा विषय कोल्हापूर व कोकण यांना जोडणारा महत्वाचा दुवा. या पुलाला १५०पुर्ण झाल्याने त्याला पर्यायी पुल बांधण्यात आला पण पुरातत्व खात्याच्या जाचक आटीमुळे  तो पूल अर्धवटच राहीला.
हा पूल  पुर्ण करण्यासाठी कल्चर डिपार्टमेंट चे महेश शर्मा यांनी एतिहासिक वास्तू पासून १००मीटर पर्यंत नविन बाधंकामास परवानगी देता येत नसल्याने स्पष्ट नकार कळवला.
ही गोष्ट  युवराज संभाजीराजेंना समजल्यावर त्यांनी दि.२४/३/२०१७  रोजी  थेट पंतप्रधान नरेद्र मोदी यांची भेट घेतली. या पुलाची अवश्यकता  समजावुन सांगीतल्यावर पंतप्रधांनांनी पंतप्रधान कार्यालयाचे मुख्य सचिव राजीव टोपोनो(IAS) यांना बोलावून  त्यांच्या कडुन संपुर्ण माहीती घेतली.
पंतप्रधांनाच्या विशेष आधिकारात त्यांनी कायद्यात बदल करुन आज शिवाजीपुलाचा आणि देशभरातील इतर वास्तूंचा मार्ग मोकळा केला....

पंतप्रधानांनी युवराज संभाजीराजेंना भेटीदरम्यान दिलेल्या आश्वासनाची पुर्तता आज झाली.... आणि त्यासाठीच राजेंनी देशवासीयांच्या वतीने पंतप्रधान साहेबांचे मनापासून आभार मानले

आपली माणसं

More Post

1. National Technology Day : ११ मे हा दिवस दरवर्षी ‘राष्ट्रीय तंत्रज्ञान दिवस’ म्हणून साजरा केला जातो. 

2. Sheetal Wayal Subside- माझ्या मराठा बांधवांनो..! 

3. बेघर झालेला मुलगा झाला उद्योजक, लेखक त्याव्यतिरिक्त रस्त्यावर राहणा-या मुलांना करत आहे मदत...! 

4. स्वतःला पुढे जायचे असेल तर जरूर वाचा.

5. Success Story of IAS Topper- Suraj

National Technology Day : ११ मे हा दिवस दरवर्षी ‘राष्ट्रीय तंत्रज्ञान दिवस’ म्हणून साजरा केला जातो.

११ मे, १९९८ रोजी भारताने केलेल्या अणुचाचणीने आपल्या तंत्रज्ञानातील प्रगती जगाला दाखवली. या प्रगतीचे प्रतीक म्हणून ११ मे हा दिवस दरवर्षी ‘राष्ट्रीय तंत्रज्ञान दिवस’ म्हणून साजरा केला जातो.
----------------------------------------------------

तंत्रज्ञान हे मानवी संस्कृती घडवणा-या घटकांत शासनव्यवस्था, समाजरचना, कर्म, तत्त्वज्ञान यांच्याइतकेच महत्त्वाचे आहे, असे मानले जाते. भारताचे तंत्रसामर्थ्य आजपर्यंत वेळोवेळी दिसून आलेले आहे.

सर्वसाधारणपणे मनुष्याने लावलेल्या आयुधे, साधने, तंत्रे, क्रिया अशा विविध प्रकारच्या, मनुष्याला जगून राहण्यासाठी आणि विकासासाठी उपयोगी अशा शोधांचा (इन्व्हेन्शन्स) तंत्रज्ञानात समावेश होतो. तंत्रज्ञान हे मानवी सर्जनशील प्रज्ञेचे द्योतक आहे. आपल्या या सर्जनशीलतेच्या जोरावर आपल्या ज्ञानेंद्रियाच्या आणि शारीरिक क्षमतेच्या हजारोपट पुढे जाऊन मानवाने भौतिक, सामाजिक, सांस्कृतिक प्रगतीचे एकामागोमाग एक टप्पे गाठले आहेत आणि एका बाजूने सूक्ष्मतम अणूतील ऊर्जा आपल्या कामी आणली आहे आणि दुस-या बाजूला अनंत अवकाशात भरारी घेतली आहे.

सोप्या शब्दात विज्ञान ‘का?’ या प्रश्नाचे उत्तर शोधते, तर तंत्रज्ञान ‘कसे’ याचे. इतिहासामध्ये ‘कसे’ साध्य झाल्यानंतर ‘का’ हा प्रश्न उपस्थित केला गेला याचे अनेक दाखले आहेत. उदा. वाफेचे, डिझेलचे अशी इंजिने वापरात आल्यानंतर कालांतराने त्यांच्या कार्यामागची तत्त्वे सांगणारे उष्मागतिशास्त्र विकसित झाले. आता मात्र, विज्ञानाचा पद्धतशीर उपयोग करून नवनवीन उत्पादने, तंत्रे, प्रक्रिया विकसित करण्यासाठी प्रचंड प्रयोगशाळा उभारल्या गेल्या आहेत. आधुनिक औषधनिर्मितिशास्त्र हे याचे बोलके उदाहरण आहे. विज्ञान आणि तंत्रज्ञान हा आधुनिक जगात एक मोठा, सुसंघटित मानवी व्यवहार झाला आहे. सुदैवाने भारताला विसाव्या शतकात असे नेतृत्व लाभले की, ज्यांनी विज्ञान-तंत्रज्ञानाचे महत्त्व ओळखले. देशाच्या प्रगतीसाठी विज्ञान-तंत्रज्ञानाच्या, शिक्षणाच्या, संशोधनाच्या संस्था उभारल्या पाहिजेत, उद्योग उभारले पाहिजेत, हे लक्षात घेऊन त्यांनी पावले उचलली.

२००८ साली चंद्रावर पोहोचलेले ‘चांद्रयान’, आपण उभारलेल्या अणुभट्टय़ा, १९९८ सालची अणुचाचणी, आपल्या संशोधनसंस्था, माहिती-तंत्रज्ञान आणि दूरसंचार क्षेत्रातील आपली लक्षणीय प्रगती, वैद्यकीय क्षेत्रातील प्रगती, अन्नधान्याच्या बाबतीत आपल्याला स्वावलंबी बनवणारी ‘हरितक्रांती’ इत्यादी सर्व अभिमानाच्या बाबी आहेत.

राष्ट्रीय तंत्रज्ञानाच्या दिवशी त्या आठवून आपल्या स्वसामर्थ्यांची जाणीव करून घ्यायला हवी. त्याचबरोबर एक लक्षात घ्यायला हवे, अनेक वेळा तंत्रज्ञान ज्यांच्याकडे ते विकत घेण्याची, वापरण्याची क्षमता आहे, त्यांना आणखी पुढे जाण्यासाठी ते उपयोगी पडते, परिणामी समाजातील विषमता वाढते. या विषमतेची दरी कमी कशी करता येईल, तंत्रज्ञान सर्वोपयोगी कसे ठरेल या दृष्टीने विचार आणि कृती करण्यासाठी तंत्रज्ञान दिवसाच्या निमित्ताने आपण संकल्पबद्ध व्हावयास हवे.

** आधुनिक सणवार : राष्ट्रीय तंत्रज्ञान दिवस
११ मेला राष्ट्रीय तंत्रज्ञान दिवस, २८ फेब्रुवारीला राष्ट्रीय विज्ञान दिवस आणि ३० ऑक्टोबरला राष्ट्रीय शास्त्रज्ञ दिवस, असे तीन, विज्ञानाशी संबंध असलेले दिवस भारतात पाळले जातात. ११ मे १९९८ रोजी पोखरण-०२ या यशस्वी अण्वस्त्र चाचण्या केल्या, २८ फेब्रवारी १९२८ रोजी चंद्रशेखर रामन यांनी नोबेल पारितोषिक विजेता शोध लावला, तर ३० ऑक्टोबर १९०९ हा, भारताचे आण्विक शिल्पकार डॉ. होमी भाभा यांचा जन्मदिवस आहे. ११ मे १९९८ हा पहिला राष्ट्रीय तंत्रज्ञान दिवस साजरा झाला.

११ मे १९९८ रोजी भारताने, अणुगर्भीय चाचण्या साखळ्यांतील, पोखरण-२ प्रकल्पातील शक्ती-१, शक्ती-२ आणि शक्ती-३ या अणुस्फोट चाचण्या यशस्वीरीत्या घेतल्या. दोनच दिवसांनंतर म्हणजे १३ मे रोजी शक्ती-४ आणि शक्ती-५ आणखी दोन अणुचाचण्या घेतल्या. शक्ती-१ ही प्रभंजन प्रकारची, ४ ते ६ किलोटन क्षमतेची, शक्ती-२ अणुसंमिलन प्रकारची, १२ ते २५ किलो टन क्षमतेची, शक्ती-३ ही १ किलो टनपेक्षा कमी क्षमतेची होती. १३ मेच्या अणुचाचण्या कमी क्षमतेच्या होत्या. शक्ती-१ आणि शक्ती-२ या चाचण्यांची क्षमता अपेक्षेपेक्षा बरीच कमी होती. त्यामुळे, भारताच्या या चाचण्या अयशस्वी झाल्या अशी ओरड काही विदेशी संस्थांनी केली, परंतु आमचे तंत्रज्ञान कमी पडले असा खुलासा भारत सरकारने केला.

१८ मे १९७४ रोजी भारताने पहिली अणुस्फोट चाचणी घेतली आणि ती यशस्वी झाली. सायरस अणुभट्टीसाठी, जड पाणी देताना अमेरिकेने अशी अट घातली होती की त्या भट्टीत निर्माण झालेले प्लुटोनियम-२३९, अण्वस्त्र निर्मितीसाठी वापरले जाणार नाही.  ते अण्वस्त्र चाचणीसाठी वापरले गेले म्हणून अमेरिका आणि काही देशांनीसुद्धा, भारताच्या सर्वच अणुप्रकल्पांना असहकार दर्शविला, परंतु आपले प्रकल्प, स्वबळावर यशस्वी होतच राहिलेत. ते भारतीय तंत्रज्ञान विकासाचे यशच म्हटले पाहिजे. या पहिल्या अणुस्फोट चाचणीला- ‘बुद्धाने स्मितहास्य केले’, ‘बुद्धा स्माईल्ड’ असे संबोधिले जाते. ‘बुद्धाने स्मितहास्य केले’ असे पहिल्या अणुचाचणीच्या वेळी म्हटले जाते, कारण कदाचित, ती चाचणी बुद्धपौर्णिमेलाच करावयाची होती, पण तिला अकरा दिवस उशीर झाला. त्याच सुमारास, भारतीय रेल्वेचा भारतव्यापी संप सुरू होता हे आपल्याला आठवत असेलच. ११ मे १९९८ रोजी मात्र बुद्धपौर्णिमेची तिथी बरोबर साधली आणि बुद्धाने पुन्हा एकदा स्मितहास्य केले. अणुतंत्रज्ञान विकासाबरोबरच, भारताने, अवकाशसंशोधन, क्षेपणास्त्रे, उपग्रह दळणवळण, आयटी क्षेत्र वगैरे बाबतींतही नेत्रदीपक प्रगती केली आहे.

११ मेला आणखीही एक, भारताच्या इतिहासात महत्त्वाची घटना घडली आहे. दिल्लीच्या राष्ट्रीय जनगणना आयोगाच्या, लोकसंख्या घडय़ाळानुसार, ११ मे २००० रोजी, १ अब्ज हा आकडा आला तेव्हा, बरोबर १२ वाजून ३२ मिनिटांनी दिल्लीत कुमारी आस्था अशोककुमार अरोरा या ‘अब्जाव्या’ भारतीय नागरिकाचा जन्म झाला आणि ती कन्या होती हे विशेष, भारताची लोकसंख्या अधिकृतपणे एक अब्ज झाली.

वाढती कारखानदारी, त्यासाठी नैसर्गिक संपत्तीचा अनिर्बंध वापर, उपयोगात आणलेल्या, वापरून झालेल्या वस्तूंची आणि पदार्थाची योग्य प्रकारे विल्हेवाट न लावल्यामुळे पर्यावरणातील वाढते प्रदूषण, वाढत्या लोकसंख्येमुळे निर्माण होणा-या समस्या, अन्न, वस्त्र, निवारा, शिक्षण, दैनंदिन गरजा आणि चैनी भागविण्यासाठी लागणारा पैसा मिळविण्यासाठी दिवसेंदिवस वाढतच जाणारी जीवघेणी स्पर्धा इत्यादी विज्ञानीय प्रगतीच्या दुष्ट परिणामांवर उपाययोजना करण्यासाठी, त्याबाबत जनजागृती करण्यासाठी, समाजातील विचारवंतांनी निरनिराळे दिवस किंवा ‘दिन’ पाळण्याची प्रथा किंवा प्रघात रूढ केला.

त्या निमित्ताने एखादी विशिष्ट समस्या प्रकर्षाने चर्चिली जावी, त्या समस्येचे वास्तवरूप जनमानसाला समजावे, त्यावर योग्य ती उपाययोजना व्हावी, सर्वाकडून वैयक्तिक आणि सामूहिक पातळीवर प्रयत्न व्हावेत, असा या निरनिराळे ‘दिन’ पाळण्याचा किंवा साजरे करण्याचा मुख्यत्वेकरून उद्देश असतो.

थोडक्यात म्हणजे हे निरनिराळे ‘दिन’ पाळणे म्हणजे आधुनिक सणवार पाळण्यासारखेच आहे. ज्या दृष्टिकोनातून पूर्वी सणवार आणि व्रतकैवल्ये रूढ झालीत, त्याच जनहिताचा आणि समाजहिताचा विचार आजही कायम आहे, सक्रिय आहे असाच अर्थ हे ‘दिन’ साजरे करण्यामागे आहे, असे वाटते.

** तंत्रज्ञान दिवस

मे महिन्यामध्ये आपण ‘तंत्रज्ञान दिवस’ साजरा करतो. आधुनिक तंत्रज्ञानाशिवाय पर्याय नाही, तेही स्वत: प्राप्त केल्यावरच विकास होऊ शकतो. ज्या-ज्या वेळेला आपण आपल्या विकासासाठी, अणुतंत्रज्ञान असो वा अवकाश तंत्रज्ञान, विकसित करण्याचे प्रयत्न केले , त्या-त्या वेळी इतर राष्ट्रांनी आपल्यावर बंधने घातली. पहिल्या अणुस्फोटानंतर अमेरिकेने, यशस्वी रॉकेट प्रयोगानंतर रशियाने मार्गात विघ्ने घातली. रशियन भूमीवरून आपला उपग्रह आकाशात झेपावण्याच्या तयारीत असताना, रशियाने उड्डाणाची रक्कम वाढवून मागितली. ‘साईट’ या शैक्षणिक उपग्रहीय संदेशवहनाच्या यशस्वी प्रयोगानंतर अमेरिकेने दुसरा उपग्रह नाकारला, तेव्हा आपल्याला ‘स्टेप’ या दुस-या प्रयोगासाठी जर्मनीच्या ‘सिंफनी’ या उपग्रहाची मदत घ्यावी लागली.

हे सर्व या इथे सांगायचे कारण, सवंग प्रतिक्रिया व्यक्त न करता, विज्ञान व तंत्रज्ञानाच्या प्रयोगांकडे आपण डोळस व विधायक दृष्टिकोनातून बघितले पाहिजे.
( सौजन्य- मराठी विज्ञान परिषद )
Source : http://prahaar.in
#राष्ट्रीयतंत्रज्ञानदिवस #NationalTechnologyDay

आपली माणसं

स्त्रीयांनी वाचाव अस काही

स्त्रीयांनी वाचाव अस काही 

एकदा एक स्त्री भयचकित अवस्थेत एका उंच आणि धोकादायक पुलाच्या टोकाला उभी असते.

खूप घाबरलेली आणि अगदी एकटी…. 

तिचा नवरा, आयुष्याचा जोडीदार असतो पुलाच्या दुसऱ्या टोकाला …

तिला तो दिसत नसतो आणि त्याला ती …

त्याने याव म्हणून ती खूप साद घालते त्याला …

पण त्याच्याकडून प्रतिसाद शून्य ….

घाबरलेली बावरलेली ती पुन्हा पुन्हा हाक मारत राहते … आर्ततेने

त्याच उत्तर येत

"मी बिझी आहे तू कर ना प्रयत्न स्वत:च,
जिथे तिथे मीच का हवा तुला …
स्वत:च काम स्वत: करायला शिक ना  जरा"

ती दुखावते … मोडते
पण लगेच सावरते

आणि हिमतीने पाउल टाकते त्या धोकादायक उंचच्याउंच पुलावर

…. कशीबशी पार करते तो पूल
मनातली अपमानाची धग दडपून

मात्र त्याला बघताच

बांध फुटून रडत धाव घेते त्याच्याकडे

कारण …

…. कारण पुलाची मोडलेली बाजू सावरलेली असते त्याने आपल्या खांद्यावर …. तिच्या सुरक्षिततेसाठी .

कधी कधी स्त्रियांना वाटते कि आपला नवरा गप्प गप्प का?

काहीही मदत नाही करत…

भलेही तो काही करतांना  दिसत नसेल…
पण जेव्हा तुम्ही आत्मविश्वास गमावतात तेव्हा

तो कदाचित पुलाची दुसरी बाजू सावरत असेल …
असा असतो तो..

           "पुरुष कोण आहे ?"

पुरुष हा निसर्गाने बनवलेली अशी एक सुंदर गोष्ट आहे, जो आपल्या अगदी कमी वयापासून compromise करायला चालू करतो!

तो आपल्या हिश्श्यातील chocolate सुद्धा आपल्या बहिणीला देतो!

तो आपल्या आई-वडिलांच्या सुखासाठी आपल्या स्वप्नांचे बलिदान देतो!

तो आपले सर्व pocket money अशा मुलीसाठी खर्च करतो जिच्या चेहऱ्यावरील हसू पाहायला त्याला आवडते!

तो आपले पूर्ण तारुण्य आपल्या बायको आणि मुलांच्या सुखासाठी रात्री-बेरात्री काम करून कुठल्याही तक्रारीविना खर्च करतो!

तो त्यांच्या भविष्यासाठी बँकेतून लोन आणि कर्ज घेतो आणि जन्मभर ते फेडत बसतो!

तो खूप संघर्ष करतो आणि तरीही त्याच्या आईचे, बायकोचे आणि बॉस चे ओरडे खातो!

शेवटी त्याचे आयुष्य दुसऱ्यांसाठी झटण्यातच संपते!

आईचे ऐकले तर त्याला MAMA's  Boy बोलतात आणि

बायकोचे ऐकले तर त्याला बायकोचा बैल बोलतात!

प्रत्येक पुरुषाचा आयुष्यात respect करा!
कारण तुम्हाला माहित नसेल त्याने आयुष्यात तुमच्यासाठी कुठले बलिदान दिले असेल!

हा message प्रत्ये पुरुषाला पाठवा, त्याच्या चेहऱ्यावर हसू पाहण्यासाठी आणि    
प्रत्येक स्त्रीला पाठवा तीलाही किमंत समजायला हवी.

आपली माणसं

'सैराट' वर्ष : असे होते, याड लावलेल्या या चित्रपटाचा सर्वेसर्वा नागराज मंजुळेचे पूर्वायुष्य

सैराट.. या तीन अक्षरांच्या शब्दाने अक्षरशः गेल्या वर्षभरात मराठी चित्रपटसृष्टीकडे पाहण्याचा सर्वांचा दृष्टीकोनच बदलून टाकला आहे. 29 एप्रिल 2016 रोजी सैराट चित्रपट प्रदर्शित झाला. त्यानंतर जे घडले तो इतिहास होता. नागराज मंजुळे हे नावही तसेच काहीसे जादुई. सैराटचे सर्व श्रेय नागराज मंजुळेचे असे म्हटले तरीही वावगे ठरणार नाही. त्यामुळेच सैराटप्रमाणेच नागराजही सर्वांसाठी आकर्षणाचा विषय राहिला आहे. सैराटच्या प्रदर्शनाला शनिवारी एक वर्ष पूर्ण होत आहे. त्यानिमित्ताने आपण सैराटचा सर्वेसर्वा असलेल्या नागराज मंजुळेच्या आयुष्याविषयी जाणून घेणार आहोत.

नागराज मंजुळे यांचे आयुष्य प्रचंड विलक्षण असे राहिलेले आहे. एका मराठी वृत्तवाहिनीला दिलेल्या मुलाखतीमध्ये नागराज मंजुळे यांनी त्यांच्या संपूर्ण आयुष्याविषयी वर्णन केले आहे. विशेषतः त्यांचे बालपण हे प्रचंड चढउतारांचे राहिलेले आहे. प्रचंड व्यसनाधीनता आणि सातवीत असताना अचानक या सर्वातून बाहेर पडणे हे वाचायला वाटते तेवढे प्रत्यक्षात सोपे नाही. या मुलाखतीच त्यांच्या जीवनातील अनेक पैलू समोर आले आहेत, तेच या माध्यमातून वाचकांसाठी देत आहोत. या पैलूंच्या आधारे नागराज मंजुळे आणि त्यांच्या चित्रपटांबाबत जास्तीत जास्त समजून घेता येईल.

 

 

 

Source: दिव्य मराठी

 आपली माणसं

गेले ते दिवस उरल्या केवळ आठवणी

गेले ते दिवस उरल्या केवळ आठवणी

कळकाने 'यांटीना'हलवून दूरदर्शनच्या मुंग्या घालवण्याचे ब्ल्याक यांड व्हायीट दिवस संपले. मर्फीचा 'रिडीव' कबीानाला लावून दुश्मनाचा माग काढल्यासारखे केंद्र बदलण्याचे दिवसबी संपले. मम्बयवरनी 'टील्फून' येताच या टोकावरून त्या टोकाला कुत्र्यागत धापा टाकत पळत जाण्याचे दिवस कव्वाच संपले. स्टीलच्या हातभार लांब 'ब्याटरिकीत' चार चार 'मसाला' शेल टाकून गावाबाहेर शिकार करायला निघाल्यासारखे चिनपाट घेवून परसाकडला जायचे दिवस संपले. क्यासेटांच्या रिळाचे बंडल ज्वारीच्या ताटांना बांधून पाखरं राखायचे दिवस संपले. साठ 'हूलटेजच्या' 'फिलीपच्या' बलात घरभर उजेड पडण्याचे दिवस संपले. एकदा चावी पिळली कि दिवसभर नं थकता गरागरा  फिरणाऱ्या यचेमटी घड्याळाचे दिवस संपले.चुव्वीस नंबरच्या दोन रुपये भाड्याच्या 'याटलस'सायकलवर नळीवर बसून बाप नावाच्या माणसाबरोबर जत्रा खेत्रा करण्याचे दिवस संपले. बाराणे तिकिटीत व्हीसीआरवर बच्चनचे सिनेमे पाहण्याचे दिवस संपले.

           तंत्रज्ञानाने ज्या पिढीला गुदगुल्या केल्या ती आमची पहिली पिढी.त्या अगोदर आमच्या आईबापांनी चिमणी कंदिलात दिवस काढले. चार आण्याच्या पोस्ट कार्डवर उभ्या जिंदगीची ख्यालीखुशाली पाठवून उत्तरादाखल कित्येक अस्वस्थ रात्री काढल्या. चालून चालून चपला झीझवणारी हि शेवटचीच पिढी, आपल्या लग्नातलं लुगडं लेकीच्या पोरीच्या बाळतपणासाठी वापरणारी हि पिढी. लसून कांद्याच्या जुड्या आड्याला लटकावून वर्षभर पुरवून खाणारी हि पिढी. रानात दाना दाना वेचूनहि चार कणसाची बोंडे खुशाल दाराबाहेर चिमणी पाखरासाठी राखून ठेवणारी हि माझ्या आई बापाची पिढी. ठिगळ लावून जगणारीही हि शेवटची पिढी. कपडे फक्त अंग झाकण्यासाठी असतात  हे तत्वज्ञान जगणारी हि शेवटची पिढी.

         कदाचित म्हणूनच माझ्या पिढीला जसा तंत्रज्ञानाचा विटाळ नव्हता तसाच माजहि नव्हता. माझ्या पिढीने बंद पडलेले टीवी कधीच भंगारात विकले नाहीत. बापाचं घड्याळ घालून आम्ही बोर्डाच्या परीक्षा दिल्या.संपलेले सेल फोडून आम्ही खेळगाड्या बनवल्या. ग्याटर आलेले टायर गल्लीबोळातून पळवत तरुण झालो. तुटलेल्या क्यासेट शिवारात गुंडाळून आणि सायकलच्या रिमची कोळपी बनवून  आमच्यातले काही इंजिनियर झाले. आमच्या पिढीत मोठ्या भावाकडून वारसा हक्काने वापरून जुन्या झालेल्या वस्तू लहान भावांकडे आल्या. तंत्रज्ञानाने आम्हाला पांगळे केले नाही. नाती नात्याला आणि मानसं माणसांना या नं त्या कारणाने जोडलेली होती.पैरे होते. इर्जिका होत्या. काही लागेबंध होते. त्यामागे भूमिका होत्या.

          गेल्या काही वर्षात गाव हरवलं. पहिली कुऱ्हाड गावाशेजारी खेटून असलेल्या बलदंड झाडांवर पडली. कारण घाताची सुरुवात अगोदर जे बोलू शकत नाहीत त्यांच्या मुळावर उठण्यापासून होते. आणि गावं भुंडी झाली. हळूहळू ऐसपैस घरांचे सिमेंटचे खुराडे झाले. माणूस मोकळी जागा दिसेल तेथे पाय रोवू लागला. अंगण आटले,मैदानं आकसली. गावाचा गरीब तोंडावळा बदलून माजुर्डेपणा वाढला. शेतीवरचं अवलंबन संपून घरोघरी नोकरदार आले.तुकडीकरण जमिनीचं झालं, तसंच माणसांचं. मानसामानसातल्या नात्याचं. या बक्कळ पैशाचं करायचं काय, हा प्रश्न नव्याने उभा राहिला.  पांढरीतून माती हद्दपार होवून डांबरी रस्ते आले. त्यावरून सुसाट दुचाक्या धावू लागल्या. आटोमोबायील तंत्रज्ञानाचा रानटी अविष्कार असलेल्या या दोनचारशे सीसी च्या रानटी गाड्या आणि त्यावर कानात बाळ्या अडकवलेली झीन्गुरटी पोरं. आणि त्यांच्या कानातले क्वाड. बाहेरच्या जगाशी असलेला संवाद बिल्कूल बंद झाला. नेट आलं. तंत्रज्ञान व्यसन झालं. चार पैसे देवून काही जीबी प्रेम आणि अनलिमिटेड माणुसकी मिळणारी जाहिरात उद्या येयील. तिथेही अशीच गर्दी राहील. कारण या कंपन्या एकदा विकलेला माल परत घेत नाहीत, आणि  वारंटी देवूनही माल खराब लागला म्हणून कुणी बदलायला माघारी येत नाहीत.

        गाव पार पार हरवलं. घरोघरी तंत्रज्ञान घुसलं. रिचार्ज वाढले talktime संपला. पिक्सल वाढले जगण्याचा एक्सल एका एका अटटयाने कमी झाला. बघता बघता पिढी फोरजी झाली. प्रत्येकाचं आयुष्य हि ज्याची त्याची मर्जी झाली. जगणे मल्टीप्लेक्स झाले. चौका चौकात पुढार्यांच्या पराक्रमाचे फ्लेक्स आले. गावाची पार पार रंडकी झाली. गावागावात मिनी महानगरं नांदू लागली. ग्रामपंचायतीच्या मेम्बर्शीपसाठी लोकं काठ्या कुऱ्हाडीनं भांडू लागली. चौदाव्या वित्तानं आणि सातव्या वेतनानं गावं केविलवाणी सुजली.

         कधी काळी हाच गाव हाकेसरशी धावून यायचा. कुणाला दुखलं खुपलं कि समद्या गावाचा जीव गोळा व्हायचा. वडिलधार्याच्या शब्दाला किंमत होती, धाक होता .बंधनं होती पण त्या बंधनातच गम्मत होती.

गेल्या काही वर्षात गाव बदलला. बदलता बदलता अनोळखी झाला. आता तर त्याचा थांगपत्ताच नाही. तो हरवला.

       आता तर तो हरवलाय म्हणून पेपरात जाहिरातही देता येत नाही. कारण हल्ली कळून चुकलंय, गेलेली गोष्ट परत येत नाही,मग ते बालपण असो किंवा गावपण. या गावाला चूड लावली म्हणून आपण कुणाच्या नावाने खडे फोडायचे ?  या तंत्रज्ञानाच्या ? कारण तो बदलताना आपल्याला गुदगुल्या झाल्या. तो हरवतानाही आपण होतोच आसपास. दुःख गाव हरवल्याचं आपल्याला कधीच नव्हतं. गाव हरवला हरकत नाही. गावपण हरवायला नको होतं. पण ते तरी गावापासून वेगळे होतंच कुठं ?

       का असे तर नाही कि, या ग्लोबल विलेजच्या कृष्णविवरात गाव नावाची वस्तू गिळंकृत झाली ? गावपण नावाची कन्सेप्टच आऊटडेटेड झाली ?

=लेखक अनामिक आहे

आपली माणसं

पडद्यामागचा किंगमेकर सभागृहात जाणार

पडद्यामागचा किंगमेकर सभागृहात जाणार

अविनाश महागावकर अष्टपैलू व्यक्तिमहत्व

      उंच बहरून आलेलं झाड व्हायचं असेल तर मातीत पुरून घ्यावं लागतं. आणि जे पुरून घेतात ते निश्चित झाड होतात। अविनाश महागावकर हे व्यक्तिमत्व मातीत पुरून ऊगवलेलं झाड आहे. कोणत्याही पदाची माळ कधीच गळ्यात नाही, मिळणारा मान, सन्मान आणि प्रतिष्ठा याला हुरळून न जाता कार्यकर्ता म्हणून काम करताना जवळून पाहिलं. भारतीय जनता पार्टीचा निष्ठावंत कार्यकर्ता, लोकमंगल फाउंडेशनचे संचालक आणि सहकारमंत्री श्री. सुभाष (बापू) देशमुख यांची सावली म्हणून भाजपा जिल्हाध्यक्ष श्री. शहाजी (भाऊ) पवार यांच्या सोबतीनं प्रामाणिक काम करणारा नेताच पण कार्यकर्ता समजणारा एक दिलदार माणूस.
        सामान्य कार्यकर्त्याला खांद्यावर हात ठेवून आदबीनं चौकशी करत संवाद साधताना पाहिलं. कोणत्याही प्रश्नावर तत्काळ तोडगा काढणं ही तर खासियत आहे. सामाजिक कार्याची बैठक गेली अनेक वर्षे पक्की केल्यानंतर आज सोलापूर महानगरपालिकेत भाजपा स्वीकृत सदस्य म्हणून जात आहेत.
       सामाजिक कार्याची तळमळ आणि सोलापूरच्या विकासाचा ध्यास यातून लोकमंगल फाउंडेशनच्या माध्यमातून व बापूंच्या मार्गदर्शनाखाली अनेक उपक्रम राबविले. ही मोठी माणसं उभा राहताना सोबत अनेक माणसांना हात देतात म्हणून ती माणसं मोठी होतात.
        अविनाश दादा सभागृहात जाल तेव्हा निश्चित सोलापूरच्या वैभवात भर टाकणाऱ्या गोष्टी व विकास साधाल यात शंका नाही. पुढील कारकीर्दीसाठी मनःपूर्वक अनेकानेक शुभेच्छा।

एका अष्टपैलू कार्यकर्त्याचा व पडद्यामागच्या किंगमेकरचा हा सन्मान सर्वांना आनंद देणारा आहे.

आपली माणसं

स्वतःला पुढे जायचे असेल तर जरूर वाचा.

स्वतःला पुढे जायचे असेल तर जरूर वाचा.
▬▬▬▬▬⚜۩۞۩⚜▬▬▬▬▬

 बोधकथा

एकदा एका राजाने दोन गरुडाचे पिल्लं आणले. त्यातला एक गरुड राजाने आपल्या हातावर घेतला आणि हाताला झटका देऊन त्याला आकाशात उडवले. लगेच तो आकाशात उंचच उंच झेप घ्यायला लागला, तर दुसरा मात्र आपल्या फांदीवर बसूनच होता. तो उडेचना. हे पाहून राजा फार दुःखी झाला.
   त्याने आपल्या राज्यात दवंडी पिटवली, की 'जो कोणी त्याच्या दुसऱ्या गरुडाला आकाशात उडायला लावील. त्याला सुवर्ण मोहरा बक्षीस म्हणून देण्यात येतील.'
   हे ऐकून बक्षिसाच्या मोहाने अनेक लोक आले, पण कोणीही गरुडाला उडवू शकले नाही. तेव्हा दवंडी ऐकून एक गरीब शेतकरी राजाकडे आला आणि मी गरुडाला उडवण्याचा प्रयत्न करतो अशी त्याने राजाला विनंती केली. अनेक रथी-महारथी थकले, तिथे हा फाटका काय करणार असा विचार राजाच्या मनात आला, पण गरुड उडणे आवश्यक होते, म्हणून त्याने त्याला संमती दिली.
   शेतकरी गरुडाकडे गेला आणि परत आला. राजाने विचारले, "काय रे, उडाला काय गरुड?" तेव्हा शेतकऱ्याने आकाशाकडे बोट दाखवले. राजाने बोटाच्या दिशेने आकाशाकडे बघितले आणि काय आश्चर्य! तो दुसरा गरुड आकाशात पहिल्यापेक्षा उंच भराऱ्या घेत होता. राजा आश्चर्यचकित होऊन बघतच राहिला!
   त्या धक्क्यातून सावरल्यावर त्याने शेतकऱ्याला विचारले, "अरे, तू हे कसे केलेस?"
   तेव्हा शेतकरी म्हणाला, "मी काही फार वेगळं केलं नाही. मी फक्त तो गरुड बसलेला होता, ती फांदी मोडून टाकली! त्याचबरोबर त्याने उंच आकाशात भरारी घेतली!!"
   आयुष्यात अनेक जण असेच कोणत्यातरी फांद्यांना चिकटून बसलेले असतात. कोणी त्यांच्या शेती-वाडीला, कोणी परंपरागत व्यवसायाला, तर कोणी छोट्या-मोठ्या नोकऱ्यांना! या छोट्या-मोठया फांद्यांना चिकटून राहून मिळेल त्यावर भागवण्याच्या नादात आपल्यातला गरुडच ते विसरून जात असतात!
   मिळेल ती नोकरी धरायची. मग घर घ्यायचं. मुलं झाली की, त्यांचं शिक्षण, मग त्यांचं सेटलमेंट, लग्न, हे सारं करत-करत निवृत्त व्हायचं, बस्स, संपलं आयुष्य! यालाच मध्यमवर्गीय कुपमंडुक मानसिकता म्हणतात!

   अरे कधीतरी स्वतःमध्ये डोकावून बघा! आयुष्य म्हणज फक्त इतकंच आहे काय? तुमची फांदी तोडायला कोणीही येणार नाही, हे लक्षात असू द्या. तुम्हाला जर आकाशात उंच उडायचं असेल, तर तुमची तुम्हालाच तोडावी लागेल ती फांदी! कधीतरी स्वतःच तोडून तर बघा! तुम्ही जितकं समजताय ना त्याहूनही अधिक करण्यासारखं खूप आहे हो आयुष्यात! जग खूप मोठं आहे. विशाल आहे, पण तुम्हीच स्वतःला पारंपरिक मध्यमवर्गीय मानसिकतेच्या चार भिंतींमध्ये कोंडून घेतलंय आणि त्याहूनही अधिक चिंतेची बाब म्हणजे त्या चार भिंतींनाच तुम्ही विश्व समजत आहात!
   ठीक आहे, तुम्ही जगला आणि जगत असाल असं, पण कृपया तुमच्या मुलांना तरी या फांद्यांना नका बांधून ठेवू! त्यांना तरी उडू द्या स्वच्छंद अन मनसोक्तपणे आकाशात. शक्य झालंच तर तुम्ही मोडून टाका त्यांच्या फांद्या!
मग बघा तुमच्या फांदीवरचा तो पक्षी कसा दिगंतराला जातो...

*तुमच्या प्रगतीत साथ देणारा तुमचा मित्र!*
▬▬▬▬▬⚜۩۞۩⚜▬▬▬▬▬

One thing bamboo - गोष्ट एका बांबूची

                                                   बोधकथा

एका माणसाने एक जंगली बांबूचा कोंब आणला आणि आपल्या बागेत लावला. त्याच्या बागेत त्याने हल्लीच अनेक वेगवेगळी बियाणी लावली होती. जसे आंबा, फणस,  आणि बरेच काही. तो रोज त्या बियांबरोबर या बांबूच्या कोम्बालाही पाणी घालत होता. दिवसमागून दिवस जात होते. पण या बांबूच्या कोम्बामध्ये काही फरक दिसत नव्हता. एव्हाना इतर काही बियांची तर रोपटीही दिसू लागली होती. पण त्याने त्या सर्वांबरोबर त्या बांबूच्या कोम्बालाही पाणी घालण्याचा रतीब चालू ठेवला. इकडे आंब्या फणसाची झाडे वाढून त्यांना मोहोरही आला. त्या झाडांना आता फळे लागण्याची वेळ आली होती. पण अजूनही त्या कोंबत काही फराक दिसत नव्हता. तो माणूस आता विचार करू लागला होता कि हा कोंब लावून त्याने काही चूक तर केली नव्हती ना? त्या ऐवजी एखादे दुसरे झाड लावले असते तर कदाचित खूप फायदा झाला असता. असे म्हणून त्या कोम्बाकडे गेला, पहातो तर काय, त्या कोंबला थोडी नवी पालवी फुटू लागलेली होती. तो माणूस आता पुन्हा त्या कोंबला पाणी घालू लागला.आणि पुढच्या काही दिवसात त्या कोंबला अनेक फुटवे फुटून तो आता विस्तारू लागला होता. पुढच्या एक वर्षात तर त्या कोंबणे अर्धी बाग व्यापून टाकली आणि सगळीकडे घनदाट बांबूचे वन दिसू लागले.

असेच असते. प्रत्येकाच्या वाढीचा आणि विस्ताराचा वेगवेगळा कालावधी असतो. जेंव्हा त्या आंब्या फणसाच्या झाडांनी आपला विस्तार वर वाढवायचा प्रयत्न जोर धरून केला तेंव्हा तो बांबूचा कोंब आपला विस्तार जमिनीच्या आत वाढवत होता. तो मिळणारे सर्व पोषक अन्न आपल्या अंतर्गत वाढीला देत होता. त्यामुळे त्याची जेंव्हा वाढ आणि विस्तारण्याची वेळ आली तेंव्हा त्याने बाकीच्या झाडांना मागे टाकले, व्यापून टाकले. तसेच आपणही, आपली वाढ आणि विस्तार करायचा असेल तर आपली मुळे मजबूत आणि विस्तारित करावीत. काळ कितीही निघून गेला, आणि कोणीही आपल्या मागून येवून कितीही पुढे गेले तरी आपल्या क्षमतांचा विकास आपण त्या बांबूच्या कोम्बाप्रमाणे करावा. जेंव्हा आपल्या क्षमता अजमावण्याची वेळ येते तेंव्हा इतर जन कदाचित मागे पडतील पण एक परिपूर्ण व मजबूत व्यक्ती कधीच मागे पडत नाही.

        तात्पर्य
इतरांशी आपली तुलना करू नका. तुमच्या क्षमता अधिक मजबूत बनवण्यावर भर द्या. कारण प्रत्येकाकडे एकमेवाद्वितीय अशा कला व किमया असतात. कदाचित तुमच्या क्षमता इतरांच्याहून वेगळ्या आहेत. त्या ओळखा, पारखा, त्यांना योग्य वेळ आणि सराव द्या. तुम्ही यशस्वी होणार यात शंकाच नाही.
बौद्धीक आणि शारीरीक क्षमता वाढविणे म्हणजे हमखास यश मिळविणे होय.

आपली माणसं

Guide book of life - पुस्तक म्हणजे आयुष्य मार्गदर्शक

पुस्तक म्हणजे आयुष्य मार्गदर्शक

------------------------------------------

एका पुस्तकात आयुष्य बदलून टाकण्याची ताकद असते. एक पुस्तक विचार सामर्थ्यात विशेष भर घालणारे, उज्वल भवितव्य घडविणारे असते. अनेक जणांचा शाळा-महाविद्यालयाच्या अभ्यासाव्यतिरिक्त पुस्तकांशी तसा थेट संपर्क येताना दिसत नाही, अशा मंडळींची संख्या जगात मोठ्या प्रमाणात आहे; परंतु पुस्तकावर प्रेम करणाऱ्यांची संख्याही काही कमी नाही.

मराठीत निर्माण होणाऱ्या साहित्याची व्याप्ती शहरी भागातील मध्यमवर्गीयांपुरतीचं मर्यादित राहून खेड्यांतील जनता मात्र यापासून वंचित राहत आहे. आज तंत्रज्ञानाच्या आहारी गेलेले युवक मोबाईल, लॅपटॉप, टीव्ही, आयपॅडच्या दुनियेमुळे वास्तवापासून दूर जात आहेत. याच  तंत्रज्ञानाचा वापर करून पुस्तकांच्या माध्यमातून आपल्या संस्कृतीशी, आपल्या नात्यांशी, जगाशी एक घट्ट नाते तयार करण्याचे काम नवी अर्थक्रांती करणार आहे.

जगात ज्ञान, माहिती, मनोरंजन तसेच प्रबोधनाचे काम पुस्तकांद्वारे होते. मराठीतील ययाती, मृत्युंजय, श्यामची आई, व्यक्ति आणि वल्ली, छावा, स्वातंत्र्यवीर, अमृतवेल अशा अनेक उत्तम व एकापेक्षा एक सरस पुस्तकांच्या प्रत्येक पानातून ज्ञानगंगा सळसळून वाहत आहे.

काल 'शेकडो ऑडिओ पुस्तके अगदी अल्प किंमतीत नवी अर्थक्रांती ज्ञानपिपासूंसाठी घेऊन येत आहे' असे जाहीर केल्यावर आपण या कल्पनेचे जोरदार स्वागत केले आणि महाराष्ट्र ही ज्ञानगंगा श्रवण करण्यासाठी किती आसुसलेला आहे याची प्रचिती आली. पुस्तकातील एका गोष्टीने जीवन सामान्य ते असामान्य होऊन जाते. महात्मा गांधीजींच्या जीवनात हरिश्चंद्र-तारामतीच्या कथेने सत्याचा प्रयोग सुरू झाला, तर स्वामी विवेकानंदाच्या जीवनात वर्डस्वर्थ नावाच्या इंग्रज कवीच्या कवितेने जीवन परिवर्तनाची दिशा दाखविली. आपल्या आयुष्यात देखील ही पुस्तके परिवर्तनाची दिशा दाखवतील यात शंका नाही.

आपल्याला आवडणारी पुस्तके, लेखन प्रकार, लेखक यांची नावे 'कमेंट' करा, तसेच आपल्या काही सूचना असतील तर त्यासुद्धा सांगा. जेणेकरून त्याप्रकारचे साहित्य आपल्याला उपलब्ध करून देता येईल.

“करू ग्रंथ व पुस्तकांचे वाचन आणि 'श्रवण' ..वैचारिक संपत्तीचे होईल जतन’’

Source अर्थक्रांती

आपली माणसं