आई तुझी खुऽऽऽऽऽऽप आठवण येते......

आई तुझी खुऽऽऽऽऽऽप आठवण येते......
आता माझी सकाळ 5.30 ला होते आणि
रात्र 12 वाजता.......
तेव्हा आई तुझी खूप आठवण येते. ..
..
..
सगळ्यांना गरम गरम जेवायला वाढते
आणि स्वतः मात्र शेवटी थंड जेवण जेवते...
तेव्हा आई तुझी खूप आठवण येते. ..
.
.
जेव्हा सासरी कुणी आजारी पडते..
तेव्हा त्यांच्या सेवेसाठी लगेचच हजर होते..
पण जेव्हा मला बरे नसते तेव्हा
स्वतः ची काळजी स्वतःच घेते....
तेव्हा आई तुझी खूप आठवण येते. ..
..
..
रात्री सगळे झोपल्यावर त्यांना
आठवणीने पांघरून घालते
पण जेव्हा मला पांघरूण घालायला
कुणीही नसते....
तेव्हा आई तुझी खूप आठवण येते. ..
.
.
सगळ्यांच्या गरजा पूर्ण करता करता
स्वतः लाच विसरते..
पण मन मोकळं करायला जवळ
कुणीही नसते...
तेव्हा आई तुझी खूप आठवण येते. ..
..
..
कदाचीत हीच कहानी लग्नानंतर
प्रत्येक मुलीची होत असेल.....
लग्नाअगोदर प्रत्येक मुलगा मुलीला
वचन देतो...
लग्न झाल्यावर सासरी तुला आईची
आठवण येउ देणार नाही......
पण तरीही का ???.........
आई तुझी खुऽऽऽऽऽऽप आठवण येतेय ग...

-आपली माणसं 

एका माणसाचं निधन होतं..

एका माणसाचं निधन होतं..

हे त्याच्या लक्षात येतं जेव्हा साक्षात भगवंत हातात एक गाठोड़ घेऊन त्याच्या समोर प्रगटतात.

भगवंत आणि त्या माणसामधील संवाद...

भगवंत -
वत्सा, चल आधीच उशिर झालाय !

माणूस -
पण देवा मला तर तुम्ही फार लवकर आणलंत. मला आणखी खुप काही करण्याची इच्छा आहे.

भगवंत -
माफ कर, अगोदर च फार उशीर झाला आहे.

माणूस -
पण भगवंता, ह्या गाठोडयात काय आहे ?

भगवंत -
जे आहे ते तुझंच आहे !

माणूस -
माझं म्हणजे माझ्या वस्तू, कपडे पैसे.....???

भगवंत -
ते काही नाही कारण त्या सर्व भुतलाशी संबंधित आहेत.

माणूस -
माझ्या आठवणी ?

भगवंत -
त्या काळाशी संबंधित आहेत.

माणूस -
माझं कर्तृत्व...?

भगवंत -
नाही ते परिस्थितीशी संबंधित आहे.

माणूस -
माझे मित्र आणि परिवार..?

भगवंत -
नाही वत्सा ते तर तुझ्या प्रवासातील सोबती होते..

माणूस -
माझी पत्नी व मुलं..?

भगवंत -
ते तर तुझ्या हृदयात आहेत.

माणूस -
मग माझं शरीर आहे का त्या गाठोडया मधे???

भगवंत -
नाही, नाही ते तर राख झालं..

माणूस -
मग नक्की माझा आत्मा असेल.....

भगवंत -
वत्सा तु परत चुकलास तुझा आत्मा तर माझ्याशी संबंधित आहे...

माणसाच्या डोळ्यातून आता तर अश्रु ओघळतात.

त्याने भगवंताच्या हातातून ते गाठोडं घेतलं आणि मोठ्या आशेने उघडून बघितलं तर काय .......

रिकाम होतं ते...

निराश होऊन डोळ्यातील अश्रु पुसत

माणूस -
म्हणजे माझं स्वता:चं काहीच नाही ?

भगवंत -
अगदी बरोबर, तुझ्या मालकीच कधीच काही नव्हतं.

माणूस -
मग त्या सगळ्याचा अर्थ काय ??

जीवन हे क्षणभंगुर आहे..

फक्त. जगा..
प्रेम करा..
माणसं जोड़ा...

मोकळ व्ह्यायचं आहे मला.......

मोकळ व्ह्यायचं आहे मला.......

आजच्या धकाधकिच्या जीवनात आपण हरवत चाललो आहोत नाती , संवाद ... 

आणि मग ती व्यथा जिवंत होते अश्या शब्दातून ...

 एक मुलगी जाणीव करून देते बाबाला....

 ती म्हणते ...

 " मोकळ व्ह्यायचं आहे मला".......

बाबा मला काही सांगायचयं
मला खुप खुप बोलायाचयं
आजकाल निवांत वेळच नसतो
बाबा माझा सदा थकलेलाच दिसतो

लहानशी होते ना मी बाबा
तेव्हा किती लाड करायचे माझे...
शब्द तोंडातून निघायचाच अवकाश
काय हवय ते हजर असायचं समोर

आता अपेक्षा वाढल्या आहेत की काय माझ्या
परवडत नसतील ना बहुधा खिशाला तुमच्या
आजकाल मी ऐकत नाही का तुमचं
की कळत नाही तुम्हा मन हो आमचं?

आठवतात हो बाबा मला ते ही दिवस
गमती जमती आणि त्रासांचे ते दिवस
पण त्यात कसा बाबा एक आनंद होता
हरवून गेलाय आता तो शोधू कसा त्याला

आठवतयं का बाबा तुम्हाला ती एक गंमत
वयात येत होते तेव्हाची माझी ती फरफट
पहिल्यांदाच बघा मला तो त्रास झाला
अन् नेमकी आई आणी आजी नव्हत्या घराला
किती घेतलीत माझी काळजी तेव्हा तुम्ही माझी
समजावताना झाला होतात तुम्हीच आई आणी आजी

मी पण आता आधी सारखी राहिलीच नाही
आणी तुम्हालाही तेव्हा सारखा वेळच नाही

लहानशी होते बाबा, आठवतयं ना तुम्हाला
सायकल वर डबलसिट शाळेत सोडायचा मला
चार चाकी आज उभी आहे दिमाखात दारी
संवादहिनतेचा पण शाप घेउन आली आहे भारी

मला बघा वाटतं असं असं असं
तुम्हाला आणि नेमकं तसं तसं तसं
अश्या अश्या अन तश्या तश्या च्या गलक्यात बारे
हरवून बसलोय बघा सगळे आपण स्वतःलाच सारे

आता मला वाटतयं नको काही काही
पण माझ्या साठी थोड़ा वेळ काढणार की नाही
खरचं बाबा खरचं मला काही सांगायचं आहे
संवाद साधून तुमच्याशी मोकळ व्ह्यायचं आहे
संवाद साधून तुमच्याशी मला मोकळ व्ह्यायचं आहे

आपली माणसं

I Love You - माझ ही तुझ्यावर खूप प्रेम आहे

माझ ही तुझ्यावर खूप प्रेम आहे

जेव्हा मी १५ आणि तू ११ वर्षाची होतीस...

मी म्हणलो..." माझ तुझ्यावर खूप प्रेम आहे..."

तू विचारलस "ते काय असत ..?"

आठवतंय..?

मी २५ व्या वर्षी तुला म्हणालो

"मी तुझ्यावर खूप प्रेम करतो..."

तू म्हणालीस..."मला एकटी तर नाही ना सोडणार..?"

आणि अलगद माझ्या मिठीत विरघळलीस...!!

३५ व्या वर्षी ...

जेव्हा एकदा मी रात्री उशिरा घरी आलो.. तू आणि मी सोबतच डिनर घेतलं... मी तुला जवळ ओढून म्हणालो..."I love you...!!"

तू माझ्या कपाळावर ओठ टेकवत म्हणालीस.." I know that.." पण सकाळी मुलांचा पेपर आहे...

उशीर नको व्हायला आता जास्त...आता झोपू यात लवकर...!!

माझ्या ५० व्या वाढदिवशी सगळे पार्टी मध्ये गुंग असताना,

मी हळूच म्हणालो..."I love you very much"

तू हसत हसत म्हणालीस ..."माहित आहे, २० वर्ष आधी पासून माहित आहे.."

आणि पुन्हा तुझ्या विश्वात रंगून गेलीस...!!

तेव्हा मी ६० वर्षाचा झालो होतो...

आपल्या मुलाच्या लग्नात तू घातलेली पैठणी पाहून मी म्हणालो. "छान दिसतेस आणि अलगद तुला जवळ करून म्हणालो, तू मला खूप आवडतेस...आणि माझं तुझ्यावर खूप प्रेम आहे..."

तू मला बाजूला सारत म्हणालीस..."ते ठीक आहे हो...!! पण सगळ व्यवस्थित अरेंज झालाय ना..?"

मी आता ७५ वर्षाचा..,

आराम खुर्चीवर बसून, आपला जुना अल्बम बघत होतो...,

तू स्वेटर वीणत होतीस नातवांसाठी मी म्हणालो "माझं तुझ्यावर अजून ही तितकचं प्रेम आहे ..!"

आणि तू म्हणालीस,

"माझं पण तुझ्यावर आजही तितकचं प्रेम आहे जितक तुला होकार देताना

होत.."

माझ्या हातातील तो आठवणींचा साठा असलेला अल्बम पूर्ण भिजून गेला... डोळ्यातून पडणारे थेंब अनावर होत होते कारण आज इतक्या वर्षांनी तू स्वतः म्हणाली होती तू सुद्धा माझ्यावर प्रेम करतेस म्हणून...!!

फक्त प्रेम पुरेसे नसते. कारण तुमच्यावर प्रेम करणाऱ्या व्यक्तीला काहीच नको असत... त्याला ओढ असते ती फक्त ते शब्द ऐकायची जे सांगतात.. "हो माझ पण तितकाच प्रेम आहे तुझ्यावर जितकं तुझ माझ्यावर आहे, म्हणून जेव्हा पण संधी मिळेल तेव्हा सांगायला चुकू नका.” नवरा तो नवराच असतो .

.

कितीही रागवला

तरी मायेन तोच जवळ घेतो…

कधी रागाने बाहेर गेला तरी त्याचे पाय आपोआप घराकडे वळतात ..

मनातले भाव त्याला डोळ्यातूनच कळतात ..

किती दुःखी असला तरी सार गिळून घेतो कोण आहे तिला आपल्या शिवाय म्हणून एक गजरा घेऊन येतो …

नवरा तो नवराच असतो….

.

काळजी का करतेस मी आहे न तुला

म्हणून किती धीर देतो

सा-या अडचणी आपल्या मनात ठेऊन बायकोकडे

हास-या नजरेन पाहतो…

.

जस घरावर छत असत तसच आपल्या डोक्यावर नव-याच झाकण असत

किती सुरक्षित असतो आपण त्यांच्या

सावलीत …

ऊन्हाचे चटके तो खातो

पण सावली आपल्या डोक्यावर देतो..

नवरा तो नवराच असतो….

.

आपण चार अलंकार घालून म्हणतो

मान माझी मंगळसुत्र तुझ

कपाळ माझी बिंदी तुझ्या नावाची ..

.तो कधी म्हणतो का ?

कष्ट माझे पगार तुझा…

शरीर माझ आयुष्य तुझ …..

जन्म आईच्या उदरात पडलो तुझ्या पदरात ..

तू जीवन संगिनी म्हणून गोड मानत असतो ….

नवरा शेवटी नवराच असतो…

.

संसाराचा रथ दोन चाकांवर चालतो त्यासाठी दोघांनाही समतोल सांभाळावा लागतो….

एक चाक डगमगल तर एका चाकावर रथ हाकणं फार अवघड होतं

.

बायको शिवाय घराला घरपण नाही तसच नव-या शिवाय बायको पूर्ण नाही

तो कळस आहे घराचा छत आहे

परिवाराचा…

चटके तो खातो आपण मात्र सावलीत राहतो

नवरा तो नवराच असतो ..

.

आयुष्यातल्या सगळ्या पोकळ्या भरता येतील पण नव-याची पोकळी कधीच भरून निघू शकणार नाही…..

म्हणून एकमेकांना मायेची हाक द्या

प्रेमाची साथ द्या जीवन क्षणभंगूर आहे जगण्याचा आनंद घ्या….

. ❣

आवडले असेलच तर शेयर करा.

========================

Suppord by....... सोलापुरी FB Page



या लिंक वर जाऊन पेज लाईक करा

आपली माणसं

लेकीकडे जाईन तुप रोटी खाईन..

लेकीकडे जाईन तुप रोटी खाईन..

वाघोबा म्हणतो खाऊ का तुला

लांडगोबा म्हणतो खाऊ का तुला

मी म्हणते थांब जरा

खाशील काय हाडं नी काडं 

लेकीकडे जाईन तुप रोटी खाईन

लठ्ठ गुठ्ठ होईन मग तु मला खा 

लेकीकडे गेले गाय गोठा पाहिला

भंडार घर पाहिलं मन तृप्त झालं

आता ना कसली भीती ना चिंता

वाघोबा येऊ दे, लांडगोबा येऊ दे 

घेतला निरोप आवरला गहिवर

दिली तीने तुप रोटी शिदोरीला 

आई, काळजी घे,लठ्ठ गुठ्ठ हो

नातवाशी खेळायला ये पुन्हा 

मनाने घेतली ऊभारी 

भोपळ्यात जाऊन बसले 

चल रे भोपळ्या टुणुक टुणुक

वाघोबा, लांडगोबा टुक टुक 

लेकीकडे जाईन तुप रोटी खाईन

...........................................................................................................................................

वाचली कविता..गम्मत वाटली न! आता पुन्हा कविता अशी वाचा..

तुप रोटी-समृद्धी व समाधानाचे प्रतीक, वाघोबा,लांडगोबा-यमदूतासमान, भोपळा- आनंदी मन

जीवापाड जपलेली,जीव की प्राण असलेली, सर्वगुणसंपन्न मुलगी सासरी जाते..व जीवनात पोकळी निर्माण होते.तिच्या आठवणीने मन व्याकुळ होत असते.औदासीन्याने ग्रासले असते.स्वतःकडे दुर्लक्ष होते..आणी वाघोबा लांडगोबा येतात..!लेकीला सुखी समाधानी पहावेसे वाटत असते,वाघोबा लांडगोबाला थोपवुन ठेवले जाते..सासरी गेल्यावर कळते ते सासर तर आपल्यामुळेच तीला माहेर असतं..तीच्यामुळेच हे आजोळही होणार असतं..!मनाला एक नवी ऊभारी येते..ही कविता आपण ’आजोळ’ असल्याचा आनंद व्यक्त करते..मनही ’बाळ’ होऊन जाते..!

-आपली माणसं